Geen toepassing doorkijkarrest bij verkrijging of overdracht door een BV

De Hoge Raad oordeelt dat de vrijstelling van art. 15 lid 1 onder b WBR op grond van de zogenoemde doorkijkarresten alleen geldt indien sprake is van transacties tussen natuurlijke personen. De vrijstelling kan niet worden toegepast in geval van een overdracht van de BV van vader aan de BV van zijn zonen. De doorkijkarresten brengen slechts mee dat bij verkrijging van aandelen in een onroerendezaaklichaam als bedoeld in art. 4 WBR een in art. 15 WBR opgenomen vrijstelling niet kan worden geweigerd indien de verkrijging van een onroerende zaak van dat lichaam zelf buiten de heffing van overdrachtsbelasting zou zijn gebleven vanwege de toepassing van diezelfde vrijstelling. De doorkijkarresten hebben geen betrekking op de persoon van de overdrager of de verkrijger, maar zien alleen op het verkregen object (aandelen in een onroerendezaaklichaam in plaats van een ‘echte’ onroerende zaak). De gedachte die aan de doorkijkarresten ten grondslag ligt, gaat niet zo ver dat voor de heffing van overdrachtsbelasting in algemene zin, ook buiten de specifieke regeling van art. 4 WBR, kan worden uitgegaan van fiscale transparantie van rechtspersonen waarin een natuurlijke persoon middellijk of onmiddellijk een voldoende groot belang heeft.